De hemelbrievenbus

Robert: Wat is de hemelbrievenbus?

Gerrie: Een hemelbrievenbus, dat is een brievenbus naar de hemel. 

En waarom is die er? 

Stel, er is iemand overleden, en je wilt nog iets vragen. 

Je zit met een vraag en die heb je niet beantwoord gekregen. 

Of je wilt nog iets vertellen. 

Of je wilt gewoon schrijven hoe erg dat je iemand mist. 

Of je wil een tekening maken of een gedicht en nou ja….

Je wilt gewoon iemand die je mist, iemand die overleden is nog iets vertellen. Of vertellen dat je nog van hem houdt. Of je hebt nog een vraag. 



Danny: Meestal doen ze wel eens bij een begrafenis muziek spelen.

Gerrie: Ja, maar dit heeft helemaal niks met een begrafenis te maken. De uitvaart is geweest, en er is al een tijdje overheen… weken, maanden …en toch heb je zoiets van: "Had ik dat nu maar verteld of kon ik dat nog maar vertellen of wat zou ik nog graag willen weten!?"

Dan kun je nog een brief schrijven en de brief in de brievenbus doen. Maar ja, de hemel heeft geen adres. Daarom is er een hemelbrievenbus. Daar kun je die brief instoppen en 1 keer per jaar worden die brieven verbrandt. 

Jullie weten misschien wel wat Allerheiligen en Allerzielen is. Dan worden alle overledenen van het afgelopen jaar herdacht. 

In december heb je ook nog de wereldlichtjesdag. Dat is voor alle overleden kinderen. 

Tussen die 2 dagen, het eerste weekend van november en december, komt er bij Radar een lichtjesceremonie. Een herdenkingsdienst, voor alle overleden cliënten van Radar en familieleden van cliënten van Radar.

Dat wordt hier in Maastricht en bij Grasbroek in Heerlen gedaan. De inhoud van die brievenbus wordt dan verbrand. De asdeeltjes die dwarrelen dan naar de hemel. Dus het komt niet echt in de hemel terecht, maar het idee dat het opstijgt naar de hemel, dat die brief toch voor jouw gevoel aankomt. Dat is de hemelbrievenbus. 

Danny: Dat blijft toch moeilijk. 

Gerrie: Het is hartstikke moeilijk!

Danny: Om op de juiste manier op te schrijven.

Gerrie: Nee, maakt helemaal niks uit wat jij schrijft. Wat jij schrijft, dat schrijf je alleen. Dat lees jij alleen. Jij alleen weet wat er in de brief staat.  Of er taalfouten in staan dat maakt helemaal niks uit!



Danny: Dus eigenlijk een soort dagboek.

Gerrie: Dat kan. Dat kan een dagboekje zijn. Je mag er alles instoppen wat je wil. Moet wel natuurlijk erin passen.

En er zit een slotje op, dus er kan niemand aan. Er zijn twee mensen die een sleuteltje hebben. Dat is Gwen Peeters (de geestelijk verzorger van Radar) en ik. En voor de rest komt er niemand in.



Danny: Oke. Met wie bijvoorbeeld? Bijvoorbeeld iemand heeft zijn ouders 25 jaar niet gezien. Is dat een voorbeeld?

Gerrie: Hmm…nee! Want waren ze toen al overleden? Kijk als iemand overleden is, dan stuur je dat naar degene die overleden is. Mariska haar moeder is overleden en dan kan ze daar alsnog een brief naar schrijven. En dat kan als je zegt, nou ik wil toch mam nog even een brief schrijven om te vertellen hoe het met me gaat of dat je iets heel vervelends hebt meegemaakt of gewoon om te zeggen, mam ik mis je zo ontzettend. Daarvoor schrijf je dan een brief….

En die doe je in de hemelbrievenbus. En die kun je zelf naar het Glaashoes brengen ….

Danny: Ik weet nu wat het eigenlijk is.

Gerrie: Ja. Gewoon een brief in een envelop. En dan zet je er geen afzender op, niemand hoeft te weten dat het van jou is. 



Robert: En als het in september of oktober is geschreven?

Gerrie: Maakt niks uit!



Robert: Ok. Is het ook een soort van …. voor jezelf ook… dat had ik graag nog willen zeggen, maar het ging niet meer.      

Gerrie: Dat is het! Ja. Dat is het. 

Ja. En dat wil je toch kwijt. En je kunt het ook niet aan iemand vertellen, want dat vind je ook niet fijn. Of er is niemand. En dan schrijf je een brief of je maakt een tekening of een gedicht.

Robert: Maar er wordt een ceremonie gehouden?

Gerrie: Ja. Er wordt een bijeenkomst gehouden. Daar kan iedereen binnenlopen, iedereen van Radar en ook familie van overleden cliënten worden uitgenodigd. Er is koffie, er is thee, op de achtergrond wordt muziek gedraaid. Er worden gedichtjes voorgelezen of iets verteld. En iedereen kan er gewoon binnenlopen. Je hoeft niet de hele tijd te blijven, je kunt binnenlopen, iedereen krijgt een kaarsje, er worden kaarsen aangestoken. Nou, en dan kun je even samen stil staan bij degene die je mist. Want je bent allemaal in hetzelfde schuitje. Je zit daar omdat je iemand mist. 

Danny: Maar die brief, mag je ook met iemand delen? Wat je schrijft?

Gerrie: Dat moet je zelf weten. Als jij vindt dat iemand dat mag lezen, dat kan ik me voorstellen, ja. Als jij een vriendin hebt of je wilt dat iemand anders het leest. Dat is jouw keuze. Maar als de envelop dicht is en hij gaat in de brievenbus, dan kan niemand er meer aan. Je kunt hem er ook niet meer uithalen. 

Danny: Dat is eigenlijk niet de bedoeling.  

Gerrie: Nee, dat is niet de bedoeling. Want dan blijf ik op en neer lopen, en daar is ie ook niet voor. 

Robert: En als iemand niet bij Radar woont, maar wel bij Radar werkt, of andersom, hoort die persoon toch bij Radar?

Gerrie: Ik kan mij heel goed voorstellen, dat er collega’s zijn die iets hebben meegemaakt, bijvoorbeeld dat een cliënt overleden is, en dat dat raakt. Als je iemand jarenlang begeleid hebt, en dan kan die begeleider net zo goed een brief schrijven en erin stoppen, tuurlijk! Iedereen mag dat doen. 

Robert: Maar het is persoonlijk. Het wordt niet voorgelezen.

Gerrie: Nee, nee. Het zit in een envelop en die envelop die gaat in een vuurkorf …

Robert: En van de overledenen …. zijn dat alle mensen die ooit overleden zijn binnen Radar of ….?

Gerrie: Neen, dit gaat over jaren!

We gaan van 1 november 2021 tot 1 november 2022. Dat wil niet zeggen dat iemand die in januari 2021 iemand verloren heeft, niet mag komen. Iedereen is welkom. Maar in principe waar wij aandacht aan geven, dus mensen die de post krijgen, ouders van cliënten die overleden zijn, daar gaat het eigenlijk om!

Danny: Dus eigenlijk is het net hetzelfde als een vertrouwenspersoon. Die mag het niet door vertellen. Dat is ongeveer hetzelfde. 

Gerrie: Hier om de hoek is toch ook een brievenbus! Dat weet je he? Hier op de stoep staat een hoge en een lage brievenbus. Weet je waarom het een hoge en een lage is? De hoge is voor de mensen zoals jij en ik en de lage is voor mensen die in een rolstoel zitten of voor kinderen.

Als alles in die brievenbus zit, kun jij daar bij? Kun jij die brievenbus open maken?

Danny: Nee. 

Gerrie: Kun jij lezen wat in die brievenbus zit?

Danny: Nee. 

Gerrie: Dus, de hemelbrievenbus kan ook niemand in! Niemand kan erin, want hij is op slot, er zit een slot op.

Danny: Maar kun je, als je een vertrouwenspersoon hebt, en je wil het met iemand delen...

Gerrie: Ja, als jij een vertrouwenspersoon wilt zeggen dat je daar een brief hebt ingedaan, ja dat moet jij weten. Of je zegt het tegen iemand die hier werkt:  "Goh ik heb daar een brief in gedaan. Dat vind ik zo fijn.” Dat moet jij zelf weten wat jij doet! Daar ben je vrij in, he. Ik ga niet tegen jou zeggen, je mag niet vertellen dat je daar een brief in gedaan hebt. 

Robert: Er worden onder de mensen wel eens anekdotes verteld van mensen die lang geleden overleden zijn van: weet je nog toen….? Herinneringen ophalen. Dat is ook leuk. Maar dat heeft hier niks mee te maken he?

Gerrie: Nee. Eigenlijk niet nee. Maar als jij in een brief herinneringen wil opschrijven, moet je zelf weten. Mag allemaal. Daar ben je vrij in. 



Het is een aparte brievenbus. Hij is gemaakt door Athos en geschilderd door Ut Glaashoes. 

Je hoeft geen adres op de brief te schrijven. Je kunt die ook via de interne post naar het Glaashoes sturen. Dan moet je wel 'de hemelbrievenbus' op de brief schrijven.

Danny: Wie is op het idee gekomen?

Gerrie: Er zijn begraafplaatsen waar brievenbussen staan en dat heeft mij op het idee gebracht. Dat zou zo mooi zijn voor cliënten. 

Robert:  Worden mensen daar emotioneel van als de brief verbrand wordt?

Gerrie:  Dat weet ik niet hoe moeilijk mensen dat vinden. 

Danny: Ook als je boos bent, kan je dat van je afschrijven.

Gerrie: Als je boos bent en iemand overlijd, dan kan je dat niet meer goed maken. Een brief schrijven helpt dan. Bijvoorbeeld dat je spijt hebt. 

Danny: De ene kan makkelijker een brief schrijven dan een ander. 

Want het zit natuurlijk diep in je hart.

Gerrie: Ja want het hoeft ook niet in een dag klaar. Je kunt die bief wel tot de dag van te voren schrijven of diezelfde dag. Het kan ook nog dat je naar de lichtjes ceremonie komt en dat je dan die brief er nog in doet. Dat kan ook nog. Maakt allemaal niks uit. En alles dat daarna komt dat is voor volgend jaar.

Elk jaar gaan we dat doen. Dit is het eerste jaar dat we dit doen. Dus we moeten nog een beetje zoeken hoe we dat dan doen? Maar dat komt wel goed.

Dus als ik nu vraag wat een hemelbrievenbus is, wat krijg ik dan voor een antwoord. 

Danny: Dingen opschrijven wat je voor anderen denkt. Dat je ze van je afschrijft. En dat  je dat in de brievenbus doet. Dat wordt later verbrand. En dat mag je delen, hoeft niet. Ligt aan wat je zelf wilt. Daar komt het eigenlijk op neer.

Robert: Ik zou precies ongeveer hetzelfde hebben gezegd.

En het jaar daarna? Kan ik het dan nog eens van me afschrijven?

Gerrie: Tuurlijk. Als je je moeder heel erg mist, kun je elk jaar een kaart naar de hemel sturen.

Robert: Het blijft toch elk jaar, als er een datum komt, moeilijk.

Gerrie: Zo’n datum ligt voor sommige mensen heel gevoelig. Die mis je dan op zo’n dag net een beetje meer dan anders. Iedereen heeft wel iets met een datum.

RTV Maastricht was op bezoek bij Ut Glaashoes. Daar hangt de brievenbus. 

Robert werd geïnterviewd.

Klik HIER om de video te bekijken.