60 jaar samenwerking met Taxi Bastings

Chantal: Hoe is de samenwering tussen Radar en Bastings 60 jaar geleden ontstaan?

Jo:  De heer Bastings is begonnen met 1 busje. Vroeger hadden ze alleen een taxi bedrijf. Dat heb ik zo horen vertellen. Dat was het enigste bedrijf in Limburg dat 1 busje kocht. En die is toen begonnen en dat ging heel goed en binnen een jaren waren er 2, 3 en 5 busjes en zo is dat verder gegaan. Dat was toen met meneer Mobers, die ging over het vervoer. En die samenwerking was ook goed. En dat groeit en dat groeit en dat groeit. Het was vroeger Jan Baptist en naderhand is dat Radar geworden. Dus die samenwerking is gewoon blijven doorgaan.
Volgend jaar hebben wij de zaak 20 jaar.  Ja ik ben 25 jaar geleden bij hem begonnen als chauffeur. Maar de heer Bastings had zelf geen kinderen. Dus hij had geen opvolger. Zodoende had hij ons gevraagd:"Hebben jullie geen zin om dat over te nemen? Dat heeft toen ook 2 tot 3 jaar geduurd voordat de papieren rond waren. En dan moest je nog heel snel een vergunning halen en een vakbekwaamheidsdiploma. En nou is dat allemaal niet meer nodig. En zo verstrijken de jaren he?

Alicia: Hoe lang denken jullie dit werk nog te blijven doen?

René: Ik denk dat het bedrijf door blijft gaan maar zelf, ik weet het niet. Ik ben niet iemand die thuis gaat zitten.

Alicia: Je werkt graag.

Jo: Ja het bevalt. Zolang de gezondheid het toelaat.

Chantal: Je moet ook plezier hebben in wat je doet. Wat is jullie leukste moment in al die jaren bij het bedrijf van Taxi Bastings?

René: Ja meestal het eind van de maand.

Iedereen: Hahahaha

Alicia: Als het geld binnen komt! Dat is het leukste moment!

René: We hebben ook een paar jubilarissen gehad dat was wel leuk. En eentje is gestopt met 82 jaar. Nu hebben we nog van 72, van in de 60 en daar zijn jongens bij, die waren al in dienst voordat wij het overnamen. Ja dat zijn wel leuke dingen.

Jo: Ja de chauffeurs die kennen ook de cliënten allemaal. Die bouwen een bepaalde band op. Je hoeft maar te zeggen wie ze moeten ophalen. Je hoeft dan geen adres door te geven want die kennen ze allemaal. En dan vragen ze ook: "Heb je je bril bij je?" "Heb je de boterhammen bij je?” “Je hebt de verkeerde jas aan.” De begeleiding die vertrouwt dan weer een beetje op de chauffeurs. Dat is over het algemeen een fijne samenwerking.

Renée: Nou en het betekent wel iets als de mensen zo lang voor jullie blijven rijden, toch?

René: Er is nog nooit iemand weggegaan naar een ander taxi bedrijf.

Richard: Dat is uniek denk ik.

Alicia: En wij kennen ook de taxi chauffeurs. En Chantal kent ze bijna allemaal wel.

Chantal: Ja haha ik ken ze bijna allemaal.

Richard: Hoeveel busjes hebben jullie?

René: Op dit moment hebben wij zelf 18 busjes. Wij hebben ook Talent he? 35 busjes per dag lopen.

Jo: Bij ons moeten ze uit zichzelf weg gaan. Weg sturen doen we ze niet. Of je moet echt niet voor het vak bestemd zijn. Je moet met mensen kunnen omgaan. Bij mensen die verzorging nodig hebben, kun je niet zeggen “hup, hup laat gaan.” Dat gaat niet. Ook met in- en uitstappen. Sommigen zijn er zo uit en anderen hebben 5 minuten nodig.

Alicia: Hoe gaan jullie om met de huidige uitdagingen binnen de vervoersbranche zoals het personeelstekort en duurzaamheid?

René: Heel veel andere bedrijven vragen. Die hebben ook personeelstekort dus het is altijd puzzelen. Als je een autobedrijf heb dan kun je minder klanten aannemen voor de  beurten, maar wij kunnen niet tegen 20 mensen zeggen dat ze thuis moeten blijven. Er zal toch gereden moeten worden. De chauffeurs rijden tegenwoordig compleet allemaal dubbele diensten, dus ze lopen allemaal op hun tenen. Soms rijden we zelf ook mee. En op een gegeven moment houd het op, dat je niemand meer hebt.

Renée: Maar dames, jullie weten daar wel veel van af.

Monique: Duurzaamheid was nog een vraag he?

René: We moeten afwachten wat er gaat gebeuren. We willen best elektrische bussen kopen, maar rolstoel bussen zijn vrij duur, maar ook de actieradius is niks he? Die is heel laag, 150 kilometer. 
(Actieradius = het aantal kilometers dat je kan rijden op een volle accu, zonder tussendoor bij te laden). 

Han: Ja dat is niks en dan moet je rustig rijden.

René: Ja en dan moet de lift niet zakken met de rolstoel he? Dat is niet te doen.

Jo: En voor op te laden dat kan ook niet want dat kan het stroomnet niet aan dus…

Chantal: Rijden jullie ook nog voor andere zorg instanties of rijden jullie alleen voor Radar?

René: Nee ook voor Talent.

Chantal: Dat zijn de enige 2?

René: Meer kunnen we op dit moment niet aan.

Richard: En je hebt natuurlijk ook enorme piekmomenten of niet? ’S ochtends iedereen naar de dagbesteding en ’s avonds iedereen naar huis.

Jo: Van 8 tot 11 dat is een piek en van 2 tot 5. Of 2 tot 6. We hebben ook verschillende bussen ook tussen 1 en 2 lopen. Er zijn er genoeg daar zit maar een uurtje of 4 tussen maar voor de rest zijn ze gewoon aan het rijden.

René: Op de drukste dagen hebben we met hulp van collega-bedrijven wel 35 busjes lopen.

Richard:  Wat rijdt zo’n busje per jaar?

René: 40 tot 50 duizend kilometer. Veel alleen in de stad maar rijden ook verder. We rijden tot in Susteren en omstreken. We zijn kleiner begonnen, maar als jullie groeien en Talent groeit dan moeten we mee groeien. Ja, dat is gewoon zo. Niet altijd makkelijk, maar goed. En zeker niet als er personeelstekort is

Jo: En als je personeel genoeg had dan was het ideaal maar van ’s morgens 6 tot ’s avonds 6 ben je aan het plannen om de dag rond te krijgen. En dan heb je het rond en de dag erna begin je weer opnieuw. 

René: Gelukkig hebben we geen personeel dat zich snel ziek meldt.

Chantal: Hoe zien jullie het bedrijf van Taxi Bastings over 10 jaar?

René: Hetzelfde als nu.

Jo: Met wat nieuwere bussen en voor de rest blijft het hetzelfde. Het zal niet veel groter worden.

René: Ik kan niet in de toekomst kijken. Ik weet niet wat de regels gaan doen en wat Radar gaat doen en wat Talent gaat doen. Ik hoop dat het goed blijft gaan natuurlijk.

Chantal: Dat hopen wij ook. Hopelijk blijven jullie nog heel veel jaren voor ons rijden. 
De problemen met het personeelstekort, dan kijk ik ook even naar het vervoersbureau, ik denk dat jullie daar ook in mee gaan qua problemen?

Han: Kijk, wij merken natuurlijk heel goed wat er speelt in heel Nederland. En het is hier niet anders als in Friesland. De mensen moeten toch van A tot B en dat moet wel op een goede en veilige manier gebeuren. In Limburg zijn er nu bijvoorbeeld dubbele routes en dat gaat goed, iedereen vindt dat goed. In Amsterdam vindt niemand dat goed. Terwijl dat ook daar een oplossing is. Maar nee, mijn kinderen moeten om half 9 weg hier. Dat is een compleet andere mentaliteit als hier in Limburg, Brabant of in Friesland. Ik zeg altijd je kunt veel beter samenwerken met elkaar dan elkaar op de huid zitten. En hier heb je een paar vervoerders die werken heel goed met elkaar samen en nemen ritten van elkaar over. Dat idee hoef je in Amsterdam niet te opperen. Daar zitten ook bij één stichting 3 vervoerders. Daar is het vervoer ook compleet anders.

Jo: Mensen hebben ook niet meer overal begrip voor. Dan moet je toch maar netjes blijven.

Chantal: En alles wordt duurder.

René: Een rolstoelbus kost bijvoorbeeld 120 duizend euro. Het zal toch betaald moeten worden. Dan zeggen ze, de zorg wordt duurder. Maar nee, het geld gaat de verkeerde kant op.

Richard: Het wordt steeds moeilijker om in de zorg alles aan elkaar te knopen.

Han: Alle stichtingen bij ons leiden op het vervoer verlies. Dat kan ook niet anders. Als je 10 euro moet betalen op een rit en je krijgt 6 euro terug, dan kun je op je vingers natellen dat het niet klopt.

Richard: Maar het is wel een randvoorwaarde om onze dienstverlening te kunnen doen.

Chantal: Je kunt de cliënt en de chauffeur niet in de kou laten staan.
En om af te sluiten: laten we hopen dat jullie het nog heel lang blijven doen. En dat jullie nog mogen uitgroeien en meer cliënten kunnen vervoeren. En dat alles goed functioneert. En als jullie ooit eens moeten kiezen of jullie voor Radar rijden of voor Talent, hoop ik dat jullie voor Radar kiezen, haha…

Jo: Haha, ik hoop dat we geen keuze krijgen. En deze doelgroep is ook heel fijn om voor te rijden.